تبلیغات
شهید مسلم احمدی پناه(شهید امنیت) - دل نوشته بچه های دارالقرآن فرادنبه

شهید مسلم احمدی پناه(شهید امنیت)

بزرگ مردتاریخ

جستجو
لوگو دوستان

 پایگاه مقاومت بسیج نصر
جعبه حدیث

 

        دشت در دشت زآیات خدا سرشار است
                                                                          یعنی از پیکر پاک شهدا سرشار است

       بشکند دستی که شکست این سر و دست
                                                                          ما ید واحده هستیم و نداریم شکست

بسیار سخت و سنگین بود قلم را چرخاندن بر صفحه سفید کاغذ ،تا بگوید شرح غم فراق دوستان را،ولی مدد از شهید گرفته ،در این دل نوشته که معطر به عطر و بوی شهید است ،از زبان دوستان داغ دارش با شهید عزیزمان،که سال های ارزشمندی را برای نشر قرآن همدمش بودیم ،سخن میگوئیم،و تو ای شهید سعیدم یاری ام کن.
       ای دوست شهید ما ، چگونه توانستی دوستانت را اینچنین غرق در گریه ببینی ،انهم دوست با صفایی چون تو که همیشه گل خنده بر لبانت شکوفا بود و دوست نداشتی ذره ای غم در چهره دوستان ببینی (خیلی ها باور ندارند ولی میگویم ،چون میشناختمت میگویم ،میگویم که:هر چند از فیض شهادت شادمانی ،اما از غم و گریه دوستانت گریانی،گریانی !آخر تمام وجودت مهربانی بود و صفا)
      کجایی که لحظه لحظه های با تو بودن در جمع بچه های دارالقرآن زنده گشته ،بیا فدای آن خنده های ملیحت و مظلومانه ات بیا که جایت در گروه تواشیح خالی است بیا تا باز تمرین کنیم و دوباره در میدان اشتباهات تمرین و خستگی ها ،باز شاهد صب ر و خنده هایت باشیم.
     کجایی که بچه ها دلتنگ شوخی هایت شدند ،بیا مسلم بیا ،همین پنجشنبه دعای کمیل برپاست ،تو که پای ثابت دعا بودی ،تو که عاشق ذکر مصییبت زهرا (س) بودی
     ما یادمان هست بعد از نمازها ،نافله خوان تنهای آخر مسجد تو بودی،ما یادمان هست  دوستان با تو در زود گفتن سلام رقابتها  که نکردند و بسیار باختند،یادمان هست بعد از بازی فوتبال در میدان خاکی ،روبه قبله ،به صف سوره عصر میخواندیم ولی غافل بودیم که تو چشم در چشم افق،پرواز خونینت را دعا میکردی،یادمان هست ،همیشه آستین بالا میکردی و تجدید وضو میکردی،میگفتی: نور علی نورر علی نور، راستی (توان گفتنش را دارم آیا؟)پرواز غریبانه ات رنگ و بوی غریبی کربلا داشت گفتند پیکر غرقه به خونت سه روز در برق آفتاب ماند و آیا این جز از عشق عجیبت به مولایت حسین بود گفتند گلوله پهلویت را شکافت ،آیا این جز از عشق بی حدت به زهرای پهلو شکسته بود راستی چیزهای عجیبی دیدیم ،دیدیم که شهادتت چها کرد:دیدیم جوانانی که مبالیدند از اینکه از نسل آنها هم شهید دادیم،شهیدی که وجودش را ذره ذره احساس کرده بودند،دیدیم بسیاری از جوانان  به جان فهمیدند که خاطرات جبهه و روح بلند شهیدان افسانه نبود،چون خودشان از نزدیک با شهیدی زندگی کردند آخر میگفتند:شهادت حق مسلم بود
دیدیم که سادگی ات نگذاشت به فکر کسی بیافتد که روز تشییع پیکر پاکت یک شاخه گا حتی یک شاخه گل بر روی تابوتت بگذارند ،دیدیم که بسیاری از دوستان و همراهانت به زبان و عمل ،سخت از غفلت خویش پشیمان و بیدار گشتند وآیا این همان شوری نیست که ضربان خون شهید در شاهرگ حیات جامعه می افکند.
      در آخر خواستم کلامی از غم تنها یادگارت زهرا بگویم که دست لرزید ،قلم لغزید،ناگهان شکست و سینه کاغذ شکافت.

اتل متل بعد جنگ           خوابید صدای تفنگ        هرکه با او قرین بود         دونست چه نازنین بود
     
یه عده ای بی ریا            به دور از هر ادعا             میگفت میشه شهادت     بشه به من عنایت

برای نسل جوان             برای نشر قرآن                عاشق پر کشیدن        درد حسین رو دیدن

شدن همه یکصدا           دارالقرآن شد به پا             آخرشم همون شد      غرقه میون خون شد

میون اون بچه ها             یه بچه با صفا                     سه روز تو دشت و آفتاب   افتاد وموند چو ارباب

رفتارای عجیب داشت      نمازای غریب داشت           از بس غم زهرا داشت     گلوله پهلوش شکافت

نافله هاش همیشه         نشد یبار تعطیل بشه         دوستاشا تنها گذاشت    غصه توشون جا گذاشت

یه بار تو کسب و کار رفت   پشیمون شد ،خیلی سخت  مسلم کنار ما بود          رفیق و یار ما بود

گفتند چرا چنینی            گفت من نی ام زمینی       مسلم رفیقی این بود        که بی خبر بری زود

ترازو ایمان بره                   عبادتام میپره                   قرار دوستی نبود              که پرکشی زود زود

نماز اول وقت                    تو کسب زدستم میرفت   یه چیز میخوان بچه ها       یادت باشه به مولی

گفتم که مخلصیم ما          میگفت نگید این حرفا       گر تو رفیق راهی              تو درگاه الهی

باید که مخلص باشیم          فقط برای خدا                 به رسم اون رفاقت            یادت نره شفاعت

همیشه خنده ای داشت    با شوخی شادی میکاشت   
                
همیشه با وضو بود             انگار که عشق او بود

توی دعا کمیلا                   عجیب میگفت یا زهرا(س)

دعا خون و روضه خون         در عشق بی بی مجنون



نوشته شده در جمعه 18 فروردین 1391 توسط
مقام معظم رهبری

درباره سایت
نویسندگان
آمار سایت
Nasr19